Přinošk přepytuje wosebitosće wokatiwa w hornjoserbšćinje a přirunuje jón z podobnymi zjawami w druhich słowjanskich rěčach. Wuchadźišćo je slědźenje jubilarki, kotraž je pokazała, zo eksistujetej w pólšćinje dwě semantisce diferencowanej wokatiwnej kóncowce. Mjeztym zo so w pólšćinje mjez distancowanym a njedistancowanym narěčenjom rozeznawa, pokazuje so w hornjoserbšćinje hinaše wuwiće. Tam wustupujetej dwě wokatiwnej kóncowce, -o a -e, při čimž -o dominuje, -e pak so we wěstych kontekstach wobchowa. Gramatiki a wučbnicy dawaja k tomu rozdźělne prawidła, z mnohimi wuwzaćemi. Korpusowe analyzy pokazuja, zo je w spisownej rěči starša kóncowka -e sylnišo zastupjena hač gramatiki wočakować dadźa. Jasne semantiske diferencowanje kaž je postulowaše Hync Šewc, hodźi pak so lědma dokłasć; wotpowědne dokłady su rědke a husto leksikalisce wobmjezowane. Historiske gramatiki dokumentuja drje chabłanja mjez woběmaj kóncowkomaj, ale žanu jasnu woznamowu opoziciju. Je móžno, zo je tajka opozicija w prjedawšich epochach eksistowała, to pak njemóže so z poslednjej wěstotu dopokazać.