Bij het verbeteren van de kwaliteit van zorg gaat de aandacht niet alleen uit naar het leveren van de juiste zorg, maar ook naar het organiseren van zorg op het juiste moment en op de juiste plaats. In de praktijk blijkt dit niet altijd haalbaar: spoedpatiënten worden geregeld niet op hun eigen verpleegafdeling opgenomen of zelfs overgeplaatst naar andere ziekenhuizen vanwege een tekort aan beschikbare bedden. Hoewel een groot deel van de zorgvraag voorspelbaar is op basis van historische gegevens, blijft het voor ziekenhuizen een uitdaging om tijdig voldoende capaciteit beschikbaar te hebben voor spoedopnamen. Dit hoofdstuk richt zich op het verbeteren van de doorstroom van spoedpatiënten vanaf de spoedeisende hulp naar een passend bed op de juiste verpleegafdeling. Centraal staat de inzet van statistiek bij het onderbouwen van capaciteitsbeslissingen. Eerst wordt de methode toegelicht waarmee op basis van historische bezettingsgegevens de zogenoemde spoednorm wordt berekend: ‘het aantal bedden dat een verpleegafdeling structureel moet reserveren voor spoedopnamen om een acceptabele servicegraad te behalen’. Aansluitend wordt uitgewerkt hoe deze norm doorwerkt in de planning van de electieve capaciteit. Tot slot wordt aan de hand van een praktijkcasus geïllustreerd hoe deze aanpak kan worden toegepast, inclusief de context, uitgangspunten en concrete vertaalslag naar de praktijk.