Eetstoornissen en in het bijzonder anorexia nervosa behoren tot de dodelijkste psychiatrische ziektes. Een kwart van alle patiënten die uiteindelijk sterft, doet dit door suïcide. Vooral patiënten met een meer impulsieve variant van een eetstoornis zoals boulimia nervosa of de eetbuistoornis, maar ook het impulsieve subtype bij anorexia nervosa lopen gevaar. Vaak wordt suïcide voorafgegaan door zelfbeschadigend gedrag, gedachten aan zelfdoding en niet-letale suïcidepogingen. Merendeels vallen de patiënten met suïcidaliteit, suïcidaal gedrag of daadwerkelijke suïcide onder de subgroep met een ernstige en langdurige eetstoornis (Severe and Enduring Eating Disorder, SEED). Verschillende factoren kunnen suïcidaliteit veroorzaken. Ten eerste kunnen de directe ernstige psychische en somatische symptomen van de eetstoornis tot een gevoel van uitzichtloosheid leiden. Verder kan een zeer diepgeworteld laag zelfbeeld dat gepaard kan gaan met extreme zelfhaat aan suïcidaliteit bijdragen. Beide zijn bij eetstoornispatiënten vaak het gevolg van ernstig vroegkinderlijk trauma. Volgens de interpersoonlijke theorie voor suïcide, die ook onderzocht is bij eetstoornispatiënten, kunnen gevoelens van ‘geen verbondenheid voelen met andere mensen’ en het idee ‘anderen tot last te zijn’ een rol spelen. Bovendien kan de langdurige blootstelling aan emotionele en fysieke pijn die bij deze patiëntengroep regelmatig voorkomt, leiden tot een verworven vermogen tot suïcide, waardoor de angst voor de dood afneemt.